• giakoumatouvassiliki

Η ιστορία του γάτου που έμαθε σε ένα γλάρο να πετάει - του Luis Sepúlveda

" Ο γάτος που ήταν μαύρος και πελώριος και χοντρός, λιαζόταν στο μπαλκόνι, ρονρονίζοντας, και σκεφτόταν τι ωραία που την περνούσε εκεί, ξαπλωμένος ανάσκελα, με τις ζεστές ακτίνες πάνω στην κοιλιά, τα τέσσερα πόδια μαζεμένα και την ουρά απλωμένη.

Τη στιγμή ακριβώς που έστριβε τεμπέλικα το κορμί για να λιάσει και τη ράχη του, άκουσε το βόμβο κάποιου πετούμενου που δεν μπόρεσε να καταλάβει τι ήταν, και που ζύγωνε με μεγάλη ταχύτητα. Τινάχτηκε πάνω, στήθηκε γερά στα τέσσερα ποδάρια του, κι ίσα που πρόλαβε να χωθεί σε μια γωνιά, αποφεύγοντας το γλάρο που έπεσε στο μπαλκόνι του.

Πιο βρώμικο πουλί δεν είχε ξαναδεί! Όλο του το κορμί ήταν ποτισμένο με μια μαύρη ουσία που έζεχνε.

Ο Ζορμπάς ξεπέρασε το πρώτο σοκ, κι ο γλάρος έκανε μια προσπάθεια ν' ανασηκωθεί, μαζεύοντας τις φτερούγες.

"Έχω δει και κομψότερες προσγειώσεις" νιαούρισε ο γάτος."


Αυτή ήταν η γνωριμία του γάτου Ζορμπά με το γλάρο που θα του άλλαζε τη ζωή: άκομψη. Και σύντομη. Ο γλάρος που είχε προσγειωθεί στο μπαλκόνι του, κάπου στο Αμβούργο, ήταν καλυμμένος με πίσσα. Πέθαινε.


Ο Ζορμπάς, έτσι καλόκαρδος που ήταν, προσπάθησε αρχικά να τον εμψυχώσει. Τον παρακαλούσε να μην πεθάνει και του είπε ότι θα πήγαινε να φέρει βοήθεια. Όμως η Κενγκά (ο γλάρος) είχε ήδη περάσει δύσκολες ώρες και ήξερε ότι δεν θα τα καταφέρει. Το τελευταίο πράγμα που προσπαθούσε να κάνει ήταν να γεννήσει ένα αυγό. Έτσι, έβαλε το Ζορμπά να της υποσχεθεί δύο πράγματα: πρώτον ότι δεν θα φάει το αυγό και θα το προσέχει μέχρι να εκκολαφθεί και, δεύτερον, ότι θα μάθει στο γλαράκι που θα γεννηθεί να πετάει. Συμφώνησε ο Ζορμπάς, ίσως για να καθησυχάσει την Κενγκά -πραγματικά, πίστευε ότι παραληρεί- και έφυγε να φέρει βοήθεια. Όταν γύρισε, μαζί με βοήθεια, η Κενγκά είχε ξεψυχήσει. Δίπλα της υπήρχε ένα όμορφο, άσπρο αυγουλάκι, με γαλάζια στίγματα.


Ο Ζορμπάς είχε μπλέξει - σκέφτηκα όταν το διάβαζα.


Το βιβλίο χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο όπου ο τροφαντός γατούλης κάνει τα πάντα για να βοηθήσει το γλάρο που προσγειώθηκε στο μπαλκόνι του και στο δεύτερο όπου αναλαμβάνει μητρικά καθήκοντα -όπως είχε υποσχεθεί. Και στα δύο μέρη ο Ζορμπάς δεν είναι μόνος του. Τον περιβάλλει μια ιδιαίτερη παρέα γάτων που τον στηρίζει στις αποφάσεις του, χωρίς να φέρνει αντιρρήσεις ή να κάνει ερωτήσεις. Γάτοι ιδιαίτεροι, του δρόμου, με χαρακτήρες μοναδικούς που σχηματίζουν μια ομάδα που θα καταφέρει το πιο τρελό πράγμα: να μάθει στο γλαράκι να πετά.


Ο Luis Sepúlveda, πάντα ευαισθητοποιημένος για τα κοινωνικά και περιβαλλοντολογικά θέματα, καταφέρνει μέσα από τις ελάχιστες σελίδες (150) του βιβλίου του να με αγγίξει με έναν τρόπο που μου μένει αξέχαστος. Ήμουν μικρή όταν ξέσπασε ο Πόλεμος του Περσικού Κόλπου. Όχι όμως αρκετά μικρή για να μην χαραχτούν στη μνήμη μου οι εικόνες από την οικολογική καταστροφή που είχε προκαλέσει. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα συναισθήματα που ένιωθα όταν έβλεπα στις ειδήσεις τα θαλασσοπούλια που τα κάλυπτε μαύρη πίσσα από τις διαρροές πετρελαίου που είχαν προκληθεί λόγω των συρράξεων. Έτσι, με την εικόνα της Κενγκά, το βιβλίο με κέρδισε από τις πρώτες σελίδες.


"Η Κενγκά πέρασε τις πιο βασανιστικές ώρες της ζωής της καθισμένη πάνω στο νερό, με το τρομοκρατημένο της μυαλό να φαντάζεται τον πιο φριχτό θάνατο..."


Η ιστορία του γάτου που έμαθε σε ένα γλάρο να πετάει είναι ένα παραμύθι το οποίο μπορεί να διαβαστεί πολύ εύκολα από παιδιά, αλλά αποτελεί και απαραίτητο κομμάτι στη συλλογή αναγνωσμάτων ενός ενήλικα. Έκτος από το μήνυμα ευαισθητοποίησης για το περιβάλλον που περνάει, οι έννοιες της φιλίας, της αποδοχής της διαφορετικότητας, του να βοηθάμε όσους έχουν ανάγκη αλλά και του να μην αθετούμε τις υποσχέσεις μας -ακόμα και όταν αυτός στον οποίο έχουμε δώσει την υπόσχεσή μας δεν υπάρχει πια-, απλώνονται με έναν υπέροχο και αβίαστο τρόπο στις σελίδες αυτού του, κατά τα άλλα, πολύ γλυκού παραμυθιού.


"...πετάει μόνο αυτός που τολμάει να πετάξει" νιαούρισε ο Ζορμπάς.

Ο Ζορμπάς.


Ο καλός, ευγενικός γάτος, ο γάτος του λιμανιού του Αμβούργου, που ήταν μαύρος και πελώριος και χοντρός, που πήρε το όνομά του προς τιμήν του Νίκου Καζαντζάκη, που τόσο πολύ θαύμαζε ο Luis Sepúlveda.




Η εικονογράφηση είναι της μοναδικής Claudia Bielinsky και το βιβλίο κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις opera .


Τίτλος πρωτότυπου: Historia de una gaviota y del gato que le enseñó a volar



ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: η όποια αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού χωρίς την έγγραφη συγκατάθεση της συγγραφέως.

7 views1 comment
  • Instagram

©2020 by V. Giakoumatou