Updated: Jan 25

Ένα πράγμα είναι δύσκολο όταν μελετάς τις συνήθειες: όλοι όσοι σε συναναστρέφονται πιστεύουν ότι θα τους βρεις τη μαγική λύση για να πετάξουν από πάνω τους όλες τις κακές συνήθειες και να υιοθετήσουν καλές. Αν το καλοσκεφτείς, με τόσα βιβλία και τόσα συγγράμματα, ομιλίες, άρθρα, κλπ με θέμα τις συνήθειες, είναι λογικό κανείς να περιμένει ότι κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά κρύβεται και η μαγική φόρμουλα που θα μας γλιτώσει μια και καλή από όλα όσα θέλουμε να πετάξουμε από πάνω μας.


Μακάρι να ήταν τόσο απλό.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι δεν υπάρχει η μαγική φόρμουλα. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν πάρα πολλές μαγικές φόρμουλες - ανάλογα με την περίπτωση.


Δεδομένου ότι οι συνήθειες και οι άνθρωποι που τις έχουν αποτελούν κάθε φορά μοναδική περίπτωση, δεν θα μπορούσαμε να περιμένουμε μια λύση για όλα τα γούστα. Το κόψιμο του τσιγάρου διαφέρει από τη διακοπή της υπερφαγίας, η οποία με τη σειρά της διαφέρει από την αλλαγή του τρόπου με τον οποίο επικοινωνείς με το σύζυγο, που διαφέρει από το πώς βάζεις προτεραιότητες σε αυτά που έχεις να κάνεις στη δουλειά. Όλα είναι συνήθειες που ίσως θες να αλλάξουν. Αλλά όλα θα αλλάξουν με διαφορετικό τρόπο. Κάθε συνήθεια εξαρτάται δυναμικά από την ανάγκη που ικανοποιεί.


Σωστά, κάθε συνήθεια (καλή ή κακή) έχει αποκτηθεί στην προσπάθειά μας να ικανοποιήσουμε κάποια ανάγκη. Το καθημερινό τηλεφώνημα στη φίλη μπορεί να ικανοποιεί την ανάγκη μας για εγγύτητα, το ατελείωτο σκρολάρισμα στα κοινωνικά δίκτυα ίσως ικανοποιεί την ίδια ανάγκη. Εκτός αυτού, κάθε συνήθεια αποτελείται από τρία στάδια: το έναυσμα, τη διαδικασία, και την αμοιβή.


Όταν, λοιπόν, θέλουμε να αλλάξουμε μια συνήθεια, πρέπει να αναλύσουμε τα τρία αυτά στάδια. Θα περιγράψω μια δική μου εμπειρία σαν παράδειγμα, για να το κάνω λίγο πιο εύκολο.


Όταν σπούδαζα στην Ολλανδία συνήθιζα κάθε πρωί γύρω στις 10:30, στο διάλειμμα, να πηγαίνω στο κυλικείο του Πανεπιστημίου και να αγοράζω μια ζεστή σοκολάτα. Εκεί, έβρισκα και συμφοιτητές μου, λέγαμε και καμιά κουβέντα, περνούσε το διάλειμμα ευχάριστα. Ίσως να μην φαίνεται πολύ κακή αυτή η συνήθεια. Αν όμως αναλογιστούμε τις θερμίδες αυτής της σοκολάτας μπορούμε να φανταστούμε ότι κάποια στιγμή άρχισαν να φαίνονται και τα αποτελέσματα. Έτσι, αφού το τζιν άρχισε να κουμπώνει λίγο πιο δύσκολα, αποφάσισα να μην ξανακατέβω στο κυλικείο για τη σοκολάτα μου. Μάλιστα, τη μέρα που το αποφάσισα πήρα μαζί μου θερμός με τσάι σαν εναλλακτική. Την πρώτη μέρα δούλεψε, αν και με ενόχλησε ιδιαίτερα. Δεν είχα τι να κάνω στο διάλειμμα! Την επόμενη μέρα έπιασα τον εαυτό μου να το γράφει πάνω-πάνω στο τετράδιο που κρατούσα τις σημειώσεις μου: "ΌΧΙ ΣΟΚΟΛΑΤΑ ΣΗΜΕΡΑ"


Ε, δεν έπιασε. Πήγα κυλικείο. Κάτι έπρεπε να γίνει, όμως. Έτσι αποφάσισα να βάλω κάτω τα δεδομένα και να δω γιατί πήγαινα στο κυλικείο. Ποιος ήταν ο κύκλος της συνήθειας; Στο τέλος της πρωινής διάλεξης, στο μισάωρο κενό, κατέβαινα στο κυλικείο, παράγγελνα μια σοκολάτα ζεστή και έβρισκα στο διάδρομο τους συμφοιτητές μου και την έπινα μαζί τους. Αυτή ήταν η διαδικασία.


Τώρα, τι ήταν αυτό που με ωθούσε στο να κάνω όλο αυτό; Βαριόμουν; Ήθελα να βρεθώ με τους συμφοιτητές μου; Ήταν η ώρα τέτοια που ψιλονύσταζα και ήθελα την ενέργεια που θα μου έδιναν το κακάο και η ζάχαρη; Κρύωνα -πάλι λόγω νύστας- και ήθελα κάτι ζεστό; Ήθελα να βγω για λίγο από το αμφιθέατρο;


Ποια ήταν η αμοιβή; Η ζεστή σοκολάτα; Η κουβέντα με τους συμφοιτητές μου; Η ενέργεια που μου έδιναν η ζάχαρη και το κακάο; Η αλλαγή χώρου;

Η μόνη λύση ήταν να πειραματιστώ λιγάκι. Έπρεπε να δοκιμάσω τα πιθανά σενάρια που έδιναν απάντηση στις ερωτήσεις μου. Αντί για σοκολάτα, ήπια τσάι. Αντί για το κυλικείο, πήγα έξω στο φουαγιέ. Είχε κι εκεί συμφοιτητές να μιλήσω και άλλαζα και περιβάλλον. Μετά από κάθε αλλαγή, περίμενα ένα δεκάλεπτο και σκεφτόμουν: "τώρα θέλω ακόμα τη σοκολάτα;"



Αν αφού είχα πιει τσάι ήθελα ακόμη να πιω τη σοκολάτα μου, ήξερα ότι το έναυσμα που υπέθετα ότι ευθύνεται για την συνήθειά μου δεν ήταν το να πιω απλά κάτι. Αν το να έπινα καφέ -που είναι αρκετά διεγερτικός- δεν βοηθούσε, ήξερα ότι δεν ψάχνω την έξτρα δόση ενέργειας που μου έδιναν η ζάχαρη και το κακάο. Όταν όμως βγήκα στο φουαγιέ και βρήκα τους συμφοιτητές μου, χωρίς να πιω τίποτα, και πήγαμε πάλι στο αμφιθέατρο μαζί, δεν ήθελα πια τη σοκολάτα. Άρα, ή ήθελα παρέα, ή ήθελα αλλαγή περιβάλλοντος. Έτσι, την επόμενη μέρα πήγα να περπατήσω στον κήπο του Πανεπιστημίου. Όταν γύρισα πίσω, δεν ήθελα πια τη σοκολάτα. Λοιπόν, το θέμα ήταν η αλλαγή περιβάλλοντος!


Τώρα που είχα βρει την αμοιβή, έπρεπε να βρω και το έναυσμα. Τα εναύσματα εμπίπτουν σε πέντε κατηγορίες:

- Ώρα

- Τοποθεσία

- Γεγονός που προηγήθηκε

- Συναισθηματική κατάσταση

- Άλλοι άνθρωποι

Στη δική μου περίπτωση, η ώρα (10.30), η τοποθεσία (αμφιθέατρο Πανεπιστημίου), και το γεγονός που προηγήθηκε (λήξη πρωινών διαλέξεων) ήταν πάντα σταθερές. Τα άλλα δύο ήταν ανάλογα τη μέρα. Οπότε δεν έπαιζαν ρόλο. Ωστόσο, τα σαββατοκύριακα δεν ήθελα σοκολάτα από το κυλικείο στις 10.30. Άρα, η ώρα δεν έπαιζε (τόσο μεγάλο) ρόλο. Επίσης, όταν τελείωναν άλλες διαλέξεις απογευματινές δεν ήθελα σοκολάτα. Έτσι κατέληξα στο ότι ρόλο έπαιζε η τοποθεσία σε συνδυασμό με την ώρα.


Και τώρα, τι;

Το μυαλό μας λειτουργεί ως εξής: Αντιλαμβάνομαι το έναυσμα, μπαίνω στη διαδικασία, και παίρνω την αμοιβή μου. Χρειαζόμουν, λοιπόν, ένα πλάνο για να σπάσω τον κύκλο. Να συνδέσω το έναυσμα με μια άλλη, καλύτερη, διαδικασία η οποία θα με ικανοποιούσε εξίσου. Έγραψα, λοιπόν, σε ένα χαρτάκι που κόλλησα στην αρχή του τετραδίου μου:

"Στο διάλειμμα των 10:30 θα πηγαίνω στον κήπο"

Σκέφτηκα, μάλιστα, ότι μπορώ να το συνδυάσω με το να βγάζω φωτογραφίες (ο κήπος ήταν ο παλαιότερος βοτανικός κήπος της πόλης - ο Hortus Botanicus με τ' όνομα!) ή να βρίσκω κάποιον συμφοιτητή για κουβέντα.


Το πάρκο δίπλα στη σχολή


Δεν ήταν εύκολο. Καμία αλλαγή δεν είναι εύκολη. Όμως, σιγά σιγά, με επιμονή και υπομονή, οι σοκολάτες μειώθηκαν στο ελάχιστο, μέχρι που ξεχνούσα ότι κάποτε τις έπινα. Οι βόλτες στον κήπο έγιναν η νέα μου συνήθεια. Όταν είχα περισσότερο χρόνο πήγαινα στο πάρκο δίπλα στη σχολή.


Η αλλαγή στις συνήθειές μας πρέπει να γίνει μεθοδευμένα. Αν προσπαθήσουμε να κάνουμε μια απότομη αλλαγή, χωρίς να έχουμε εντοπίσει το υπόβαθρο της συνήθειας, υπάρχει μεγαλύτερη πιθανότητα να αποτύχουμε. Ο εγκέφαλός μας είναι μαθημένος σε ένα σύστημα που τον βολεύει και το οποίο θέλει να εφαρμόζει χωρίς πολλές αλλαγές. Αν παρέμβουμε σε αυτό το σύστημα, η αντίδρασή του θα είναι να μας επαναφέρει, για να μας προστατέψει. Δεν ξεχωρίζει αν το τσιγάρο που ανάψαμε θα μας στείλει κάποτε στο νοσοκομείο. Το θέμα του είναι ότι εκείνη τη συγκεκριμένη στιγμή το τσιγάρο εξυπηρετεί κάποιον σκοπό. Οπότε, για να τον καθησυχάσουμε, πρέπει να βρούμε εναλλακτικές διαδικασίες για να αντιμετωπίσουμε τα διάφορα εναύσματα και να σπάσουμε τον κύκλο.


Μια-μια οι αλλαγές. Άλλωστε, η Ρώμη δε χτίστηκε σε μια μέρα (Γαλλική παροιμία - μεσαίωνας)



Πηγές:


Duhigg, Charles: "The Power of Habit - Why we do what we do and how to change." Random House Books, Oxford, 2013

Clear, James: "Atomic habits : tiny changes, remarkable results : an easy & proven way to build good habits & break bad ones", New York : Avery, an imprint of Penguin Random House, 2018


ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: η όποια αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού χωρίς την έγγραφη συγκατάθεση της συγγραφέως.

Updated: Jan 25

Όταν κάνεις κάτι πάρα πολλές φορές, τότε αυτό γίνεται συνήθεια. Το κάνεις μηχανικά, σχεδόν, και δεν δίνεις και πολλή σημασία. Μιλάμε για καθημερινές συνήθειες, όπως το να πίνεις καφέ αφού ξυπνήσεις το πρωί, η οδήγηση, ο δρόμος που ακολουθείς για να πας στη δουλειά σου, οι κινήσεις που θα κάνεις στη δουλειά σου: αν το καλοσκεφτείς, η λίστα είναι ατελείωτη. Όταν κάτι γίνεται μηχανικά, σταματάμε να το επεξεργαζόμαστε και μπαίνει στον αυτόματο πιλότο, αυξάνοντας την πιθανότητα να παραβλέψουμε κάτι. Πόσες φορές έχει τύχει να φύγεις από το σπίτι έχοντας ξεχάσει πορτοφόλι/κινητό/κλειδιά;


Τα τρένα της Ιαπωνίας


Στην Ιαπωνία, ακριβώς αυτός ο αυτόματος πιλότος είναι που θεωρείται επικίνδυνος σε μια δουλειά που περιλαμβάνει πολλές κινήσεις που επαναλαμβάνονται: στα τρένα. Έτσι, λοιπόν, οι Ιάπωνες χρησιμοποιούν τα μάτια, χέρια, αυτιά, στόμα όταν κάνουν κινήσεις ρουτίνας. Με αυτόν τον τρόπο ελαχιστοποιούν την πιθανότητα λάθους, μιας και κάθε διαδικασία γίνεται συνειδητά και όχι μηχανικά. Δεν μπορείς να μην τους παρατηρήσεις όταν πάρεις το τρένο στο Τόκιο. Όλοι τους φοράνε καλοσιδερωμένες στολές και κατάλευκα γάντια. Φωνάζουν διάφορα και δείχνουν προς συγκεκριμένα σημεία - φαινομενικά στο κενό. Όλο αυτό μοιάζει με κάποιο είδος τελετουργίας, με ένα είδος χορού. Η τεχνική αυτή ονομάζεται Shisa Kanko. Το αποτέλεσμα; 85% λιγότερα λάθη, που κάποια από αυτά θα μπορούσαν να είναι μοιραία. Ειδικά σε μια χώρα με τόσα τρένα όπως η Ιαπωνία.


Το Shisa Kanko των συνηθειών μας


Μια παρόμοια τεχνική χρησιμοποίησα πριν από τέσσερα χρόνια, όταν μετακόμισα από την Ολλανδία στην Ελλάδα. Ταξίδεψα οδικώς, με το αυτοκίνητο γεμάτο πράγματα, μια φίλη (την Froukje ~ Φράουκγιε) για παρέα και συνοδηγό, και το σκύλο μου. Το σκεπτικό ήταν να ταξιδέψουμε χαλαρά μέχρι την Ιταλία, όπου θα παίρναμε το καράβι από την Ancona και θα βγαίναμε στην Πάτρα. Από το Groningen της Ολλανδίας μέχρι την Ancona κάναμε τρεις μέρες (απόσταση: 1.598 χιλιόμετρα - 16 ώρες πραγματικής οδήγησης.) Μιας και το πνεύμα ήταν, λοιπόν, εκδρομικό, οι στάσεις ήταν συχνές. Μια για να ξεμουδιάσει η οδηγός, άλλη για να ξεμουδιάσει ο σκύλος, άλλη γιατί κάπου είχαμε διαβάσει ότι στο τάδε σημείο του αυτοκινητόδρομου στην Αυστρία μπορούσες να φας το καλύτερο σνίτσελ! Μετά από κάθε στάση μπαίναμε στο αυτοκίνητο και φωνάζαμε: "διαβατήρια, πορτοφόλια, τηλέφωνα, γυαλιά, Βάσω, Froukje, σκύλος!" Μόνο τότε βάζαμε μπροστά και ξεκινούσαμε.


Με τον τρόπο αυτό δίναμε φωνή και ήχο σε μια, κατά τα άλλα, συνηθισμένη κίνηση: το να μπούμε στο αυτοκίνητο, να βάλουμε μπρος και να φύγουμε. Όμως, με το να αναφέρουμε φωναχτά την "λίστα ελέγχου αναχώρησης" η διαδικασία περνούσε από το ασυνείδητο στο συνειδητό. Ο σκοπός ήταν να αποφύγουμε την πιθανότητα να παραβλέψουμε κάτι, μόνο και μόνο επειδή είχε γίνει ήδη αρκετές φορές σωστά και δεν θα μπαίναμε στη διαδικασία να το σκεφτούμε καν.


Στο βιβλίο του James Clear, Atomic Habits (στα ελληνικά: "Ενα τίποτα μπορεί να αλλάξει τα πάντα") υπάρχει η άσκηση της αξιολόγησης των συνηθειών μας. Ο σκοπός είναι ίδιος με αυτόν των ιαπωνέζων που εφαρμόζουν το Shisa Kanko: να συνειδητοποιήσουμε τι κάνουμε. Το να αλλάξουμε κάποιες συνήθειες προϋποθέτει να γνωρίζουμε ότι τις έχουμε. Αν δεν τις γνωρίζουμε, οι επιπτώσεις κάποια στιγμή θα κάνουν την εμφάνισή τους. Ας ελπίσουμε τότε να μην είναι ήδη αργά. Για να μην φτάσουμε σε αυτό το σημείο, όμως, ο James Clear προτείνει να γίνουμε οι ιαπωνέζοι της ημέρας μας.


Αξιολόγηση Συνηθειών


Για να αξιολογήσεις τις συνήθειές σου, ξεκίνα με το να τις γράψεις σε μια λίστα.

Ορίστε ένα παράδειγμα:


- Ξυπνάω

- Απενεργοποιώ το ξυπνητήρι

- Ρίχνω μια ματιά στις ειδοποιήσεις του κινητού μου

- Τρώω δύο φρυγανιές με ταχίνι και μέλι, ένα ποτήρι γάλα.

- Κάνω ντουζ

- Πλένω τα δόντια μου

- Κάνω οδοντικό νήμα

- Βάζω αποσμητικό

- Κρεμάω την πετσέτα να στεγνώσει

- Χτενίζομαι

- Ντύνομαι

- Κάνω καφέ


... και η λίστα συνεχίζεται.


Όταν ολοκληρωθεί η λίστα, πιάσε μια-μια τις συνήθειες και κάνε στον εαυτό σου την εξής ερώτηση: " Αυτή η συνήθεια, είναι καλή (αξιολογώ με "+"), είναι κακή (αξιολογώ με "-"), ή είναι ουδέτερη (αξιολογώ με "=") ;"


Έτσι, η παραπάνω λίστα διαμορφώνεται ως εξής:


- Ξυπνάω =

- Απενεργοποιώ το ξυπνητήρι =

- Ρίχνω μια ματιά στις ειδοποιήσεις του κινητού μου -

- Τρώω δύο φρυγανιές με ταχίνι και μέλι, ένα ποτήρι γάλα. +

- Κάνω ντουζ +

- Πλένω τα δόντια μου +

- Κάνω οδοντικό νήμα +

- Βάζω αποσμητικό +

- Κρεμάω την πετσέτα να στεγνώσει =

- Χτενίζομαι +

- Ντύνομαι =

- Κάνω καφέ +


Εννοείται πως η αξιολόγηση κάθε συνήθειας εξαρτάται από τους στόχους που έχεις. Για παράδειγμα, για κάποιον που υποφέρει από αϋπνίες και άγχος, ο καφές δεν είναι και τόσο καλή ιδέα.


Πώς ξέρω αν μια συνήθεια είναι καλή ή κακή;


Η αξιολόγηση μιας συνήθειας σαν "καλή" ή "κακή" ίσως να μην είναι και η πιο εύστοχη. Ουσιαστικά, δεν υπάρχουν καλές και κακές συνήθειες. Υπάρχουν μόνο αποτελεσματικές συνήθειες. Αποτελεσματικές στην επίλυση κάποιου προβλήματος, δηλαδή. Όλες οι συνήθειες μας εξυπηρετούν με τον έναν ή τον άλλο τρόπο. Ακόμα και οι κακές. Για αυτόν τον λόγο τις επαναλαμβάνουμε.


Στην αξιολόγηση των συνηθειών σου, ωστόσο, δοκίμασε να βάλεις βαθμό ανάλογα με το πώς θα σε οφελήσουν μακροχρόνια. Λαμβάνουμε υπόψιν ότι οι καλές συνήθειες έχουν καλό αποτέλεσμα μακροχρόνια, ενώ οι κακές συνήθειες καταλήγουν άσχημα. Έτσι, μπορεί το να καπνίσεις ένα τσιγάρο να σε κάνει να χαλαρώσεις στο διάλειμμά σου, αλλά μακροχρόνια θα σου επιφέρει προβλήματα υγείας. Άρα: "-".


Άλλος ένας τρόπος αξιολόγησης σε περίπτωση που δυσκολεύεσαι ακόμη, είναι να κάνεις στον εαυτό σου την εξής ερώτηση: "Η συγκεκριμένη συνήθεια με βοηθάει ή με εμποδίζει να γίνω το άτομο που οραματίζομαι;" Ακολούθως, συνήθειες που βοηθούν είναι καλές και συνήθειες που εμποδίζουν είναι κακές.


Και μετά;


Ψυχραιμία. Δεν χρειάζεται να αρχίσεις να αλλάζεις συνήθειες αμέσως μετά την αξιολόγησή τους. Το ζητούμενο είναι μόνο να αναγνωρίσεις και να παρατηρήσεις τι συμβαίνει. Με ουδέτερη στάση, χωρίς να κρίνεις. Δεν υπάρχει λόγος να κατηγορήσεις τον εαυτό σου για τα λάθη σου ή να τον επαινέσεις για τις επιτυχίες σου.


Αν κάθε πρωί πίνεις δύο καφέδες και καπνίζεις τέσσερα τσιγάρα πριν πάρεις μπρος, απλά παρατήρησέ το, σαν να πρόκειται για κάποιον άλλον. Χμμμ... ενδιαφέρον. Αν τα βράδια τρως ασυναίσθητα ό,τι βρεις μπροστά σου, απλά αναγνώρισε ότι καταναλώνεις πολύ περισσότερες θερμίδες από ότι χρειάζεσαι. Αν αναλώνεσαι στο διαδίκτυο απλά σκέψου ότι ξοδεύεις τη ζωή σου με ένα τρόπο που δεν σου αρέσει.


Το να αλλάξει κανείς συμπεριφορά ξεκινάει από την επίγνωση. Κάτι τέτοιες στρατηγικές όπως περιγράφονται στο βιβλίο Atomic Habits βοηθούν στο να αναγνωρίσεις τις συνήθειές σου και να εντοπίσεις το τι τις προκαλεί, το γιατί τις έχεις αποκτήσει. Με τον τρόπο αυτό μπορείς να ανακαλύψεις ευκολότερα ποιες συνήθειες δεν σου κάνουν και θες να αλλάξεις, δίνοντάς σου την ευκαιρία να ανταποκριθείς σε αυτά που εντόπισες με τρόπο που θα σε οφελήσει.


Πηγές: σύνδεσμοι εντός κειμένου



ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: η όποια αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού χωρίς την έγγραφη συγκατάθεση της συγγραφέως.

29 views0 comments

Updated: Jan 25

Όταν σπούδαζα ψυχολογία, αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν το πόσο πολύ οι σπουδές επικεντρώνονταν στην ασθένεια, το άλγος, τη διάγνωση και μετά, με βάση αυτά, στην θεραπευτική προσέγγιση. Πουθενά και ποτέ δεν διάβασα ούτε ένα κεφάλαιο το οποίο να περιγράφει την ψυχική υγεία και τρόπους διατήρησής της. Θα μου πεις, ο ψυχολόγος είναι εδώ για αυτόν που έχει κάποιο θέμα. Δε διαφωνώ, αλλά πόσοι θα μπορούσαμε να έχουμε γλιτώσει από τον ψυχολόγο αν ξέραμε πώς να διατηρήσουμε την ψυχική μας υγεία. Έτσι, λοιπόν, έψαχνα τρόπους να συνδυάσω τη γνώση που έπαιρνα από τις σπουδές με κάτι άλλο - άγνωστο τι. Μέχρι που επέλεξα να παρακολουθήσω, στο τελευταίο εξάμηνο του πτυχίου μου, μαθήματα ψυχολογίας coaching.


Το coaching, όπως το λέει και η λέξη, είναι προπόνηση. Σε προπονεί για να πετύχεις ένα στόχο. Όπως ο προπονητής προπονεί την ομάδα με στόχο την εξέλιξη, την ανέλιξη και την νίκη. Οι τακτικές, λοιπόν, της ψυχολογίας coaching είναι σύντομες, συγκεκριμένες, και αποτελεσματικές. (Σε προηγούμενο άρθρο εξηγώ πιο αναλυτικά την μεθοδολογία και το επιστημονικό υπόβαθρο. ) Αυτό που με κέρδισε, ωστόσο, είναι το ότι όλοι ανεξαιρέτως μπορούμε να ωφεληθούμε από το coaching σε κάποια στιγμή στη ζωή μας. Κατάφερα, λοιπόν, να καλύψω το κενό και άρχισα να μελετάω το αντικείμενο με το οποίο έμελλε να ασχοληθώ επαγγελματικά.

Το 1:1 Πραγματικό Coaching Ζωής βασίζεται στην ολιστική, δυναμική προσέγγιση coaching. Αυτό γιατί προσωπικά, πιστεύω ακράδαντα στην αλληλεπίδραση νου, σώματος και ψυχής. Όταν τα τρία αυτά στοιχεία του εαυτού μας βρίσκονται σε ισορροπία και αρμονία, τότε μπορούμε να μιλήσουμε για ψυχική και σωματική υγεία. Η ολιστική προσέγγιση του coaching βασίζεται ακριβώς σε αυτό: στο όλον. Όπως και στην ολιστική ιατρική, το ολιστικό coaching προσεγγίζει τη ζωή του πελάτη σφαιρικά. Σύμφωνα με τον Dr. Bill Hettler, συνιδρυτή του National Wellness Institute (Εθνικό Ινστιτούτο Ευεξίας) οι έξι διαστάσεις της ευεξίας είναι:

  • Σωματική

  • Συναισθηματική

  • Πνευματική

  • Ψυχική

  • Κοινωνική

  • Εργασιακή

Τα τελευταία χρόνια, μετά από έρευνες που έχουν αποδείξει την ανάγκη του ανθρώπου για επανασύνδεση με το φυσικό περιβάλλον, προστέθηκε άλλη μια διάσταση, η Περιβαλλοντική.

Έτσι λοιπόν, όταν δουλεύω με κάποιον πελάτη ολιστικά, ξεκινάω δίνοντάς του ένα ερωτηματολόγιο για να μπορέσουμε να βαθμολογήσουμε κάθε διάσταση από το 1 ως το 10, με άριστα το 10. Κατόπιν, αφού μελετήσουμε τα αποτελέσματα, επιλέγουμε μαζί από ποια διάσταση θα ξεκινήσουμε με σκοπό την βελτίωση της βαθμολογίας και την εξισορρόπησή της με τις άλλες έξι. Μέχρι το τέλος του πακέτου συνεδριών, έχουμε περάσει από όλες τις διαστάσεις και έχουμε επιτύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα: ισορροπία.

Με αυτήν την προσέγγιση πραγματοποιώ το μεγαλύτερό μου όνειρο: να μπορέσω να βοηθήσω όσους περισσότερους μπορώ να επιτύχουν την αρμονία και να αποκτήσουν τη δύναμη να ζήσουν τη ζωή που τους αξίζει, να καταφέρουν να αντιμετωπίσουν τις αντιξοότητες με τον καλύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο και, κυρίως, να αποτελέσουν ένα βήμα προς ένα καλύτερο αύριο όλου του κόσμου.



ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ: η όποια αναδημοσίευση του κειμένου ή μέρος αυτού χωρίς την έγγραφη συγκατάθεση της συγγραφέως.

29 views0 comments
  • Instagram

©2020 by V. Giakoumatou